Waarom plannen eigenlijk niet zo leuk is

Ik ben een kei in plannen. Ik heb een agenda, meerdere wekkers, een Wunderlist-app (vet handig!), een kalender, talloze to-do-lijstjes en zelfs een zelfbedacht kleurcodesysteem (zo betekent iets in rode inkt dat het urgent is, iets in zwarte inkt is minder urgent, en iets in blauwe inkt kan ik evengoed over zes jaar doen). Ik plan letterlijk alles in – van het aantal uur dat ik nodig heb om een tentamen voor te bereiden (logisch) tot het stofzuigen van mijn kamer (hm, oké, vooruit) tot de dagen waarop ik mijn haar wil wassen die week (ehhh…)  – en dat werkte altijd prima. Altijd een schone kamer, altijd gedaan huiswerk, altijd frisgewassen beddengoed en altijd geschoren oksels. Heerlijk, toch?

Schijn bedriegt. Hoewel ik mezelf graag de hele dag zachtjes op de schouder klop omdat ik zogenaamd zo geordend door het leven ga, erger ik me er inmiddels vreselijk aan (zoals ik al eerder voorzichtig liet doorschemeren in mijn blog over perfectionisme (link)). In de praktijk loopt een planning bij mij namelijk heel vaak in de soep, en (helaas) niet eens altijd door eigen toedoen. Een voorbeeld: dankzij de vele zegeningen die de NS rijk is sta ik weer eens te vernikkelen op een of ander station in de Randstad terwijl ik volgens mijn ever so holy planning eigenlijk op dat moment een college had moeten voorbereiden. Dit heeft als gevolg dat ik daar niet alleen een beetje in mijn eentje sta te weg te waaien, maar dat ik nu óók nog eens gestrest ben omdat ik de door mijzelf gestelde deadline onmogelijk nog kan halen. Vervolgens kom ik vijftig minuten later dan verwacht een beetje boos thuis (hey, bedankt weer), geef  per ongeluk een snauw aan mijn kat (of soms zelfs mijn moeder) omdat ze in de weg staat, en ga een beetje schuldig met mijn jas nog aan op de bank zitten om aldaar een half seizoen van Friends weg te tikken terwijl ik drie roze koeken in mijn mond prop, want ‘mijn planning is toch al naar de maan.’

Ja, eh, dat werkt natuurlijk niet. Zoals ik al zei – een geordend leventje lijkt lekker, maar schijn bedriegt. Die planning is fijn en handig – maar alleen als je nooit last hebt van files, verkoudheid, off days, bad hair days, een docent die graag tien minuten langer doorgaat, een buurvrouw die nooit zo goed weet wanneer een gesprek ten einde is, mental breakdowns of de simpelweg niet te overkomen drang om de hele avond Disney-films te kijken in je ondergoed. Om nog maar te zwijgen over het willen inplannen van dingen die eigenlijk niet in te plannen zijn (zoals het ontmoeten van je toekomstige echtgenoot, een ruzie waarin je eens lekker met de deuren slaat, of het hebben van een blaasontsteking).

Ik las laatst een artikel van Flow waarin een mevrouw aan het woord kwam die heel lang in Turkije had gewoond.  Ze zei dat ze altijd een beetje moest lachen als haar Nederlandse vriendinnen allemaal een klein agendaatje uit hun tas toverden zodra iemand opperde om ‘binnenkort eens een bakkie te doen.’ Die planmatigheid kende ze helemaal niet, en ze vond het ook maar raar: want wat nu als ik over drie weken eigenlijk net geen zin heb om eruit te gaan en ergens koffie te drinken?

Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk, en met dit stukje borduur ik graag verder op wat zij eigenlijk wilde zeggen: doe gewoon een beetje waar je zin in hebt. Het inplannen van iedere minuut van je dag lijkt aanvankelijk misschien fijn en overzichtelijk, maar diezelfde planning kan in de  praktijk nog weleens meer stress opleveren dan noodzakelijk. Omdat je planning niet echt realistisch is, bijvoorbeeld, of omdat je ziek wordt, of omdat het misschien niet zo leuk is om in de stromende regen naar de Efteling te gaan, enkel en alleen ‘omdat ik het nu eenmaal zo bedacht had.’

Nu moet je niet meteen je agenda in de brand steken of de komende vier dagen met chips in bed gaan liggen onder het mom van ‘kijk mij, ik word niet meer geleefd door mijn agenda’ – begrijp me niet verkeerd. Toch is het misschien niet zo erg om eens een nachtje niet acht (of zeven, of zes) uur slaap te pakken als je eens heel graag je boek uit wilt lezen, en misschien is het niet zo erg om drie maanden later dan gepland alsnog je streefgewicht te bereiken omdat je toch wel wat meer trek had in chocoladepudding dan dat je aanvankelijk voor ogen had gehouden. You’re only human.

Deze blog is eerder al gepubliceerd op ambitieux.nl

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s